Η Γυάλινη Πριγκίπισσα

Κρατιέμαι απ’τα σιδερένια κάγκελα του μπαλκονιού μου και παρατηρώ το φως του ήλιου να χαϊδεύει γλυκά το γυάλινό μου δέρμα. Γυάλινο το βαφτίσανε τόσα στόματα· όχι επειδή είναι λείο, μα επειδή είναι ευαίσθητο.

Ευαίσθητη με βαφτίσανε από μικρή, γιατί έκλαιγα συχνά. Δεν άντεχε η παιδική μου καρδιά τον σκληρό κόσμο. Ήθελα να βλέπω καλοσύνη και ειλικρίνεια εκεί που δεν υπήρχε, ελπίζοντας πάντα πως ο κόσμος είναι καλός κατά βάθος. Όσο ανακάλυπτα το μίσος και την κακία, τόσο πιο πολύ ένιωθα να ραγίζω απ’την ευαισθησία μου. Έτσι, όταν ήμουν μόλις εφτά χρονών, βάφτισα τον εαυτό μου ‘γυάλινη πριγκίπισσα’. Και όντως, ήμουν από γυαλί. Ράγιζα κι έσπαγα στο άγγιγμα των λέξεων, ακόμα κι εκείνων των πιο μικρών, των ανούσιων. Ένιωθα αδύναμη. Ήθελα μια πανοπλία, έναν σιδερένιο ιππότη να με σώσει, να προστατέψει τη γυάλινή μου καρδιά.

Η γυάλινη πριγκίπισσα αρέσει, ελκύει. Το να είσαι αβοήθητη θεωρείται ομορφιά στα μάτια του κόσμου και των σιδερένιων ιπποτών. Ευαίσθητη με βάφτιζαν κι αυτοί, ώσπου δεν ήξερα τι άλλο να είμαι. Αβοήθητη, έσπαγα εύκολα διαρκώς κι εκείνοι νόμιζαν πως με έσωζαν.

Αμέτρητες φορές έχω γίνει κομματάκια στα χέρια ενός ιππότη. Όμως, κανένας δεν κάθεται να μαζέψει τα γυάλινά μου ψύγματα μετά. Κανείς δεν νοιάζεται αρκετά.

Έτσι, η λυπημένη γυάλινη πριγκίπισσα έχανε όλο και περισσότερο τον εαυτό της στη σιδερένια αγκαλιά κάποιου ιππότη. Ύστερα μάζευε τα κομμάτια της ένα-ένα, γιατί τη ράγισαν οι λέξεις· εκείνες που ειπώθηκαν και οι άλλες, οι τσουχτερές, που ήταν κρυμμένες στη σιωπή.

Αχ, μικρή μου πριγκίπισσα… Πότε θα καταλάβεις πως δεν είσαι από γυαλί, μα από το πιο αδιαπέραστο διαμάντι; Πότε θα δεις τον εαυτό σου σαν το παντοδύναμο ον που είσαι κι όχι σαν ένα αβοήθητο σπουργιτάκι;

Ξέρω, δεν ελκύει η αυτοπεποίθηση, γιατί την φοβάται ο κόσμος. Μα εσύ δεν χρειάζεται να παραμένεις γυάλινη για κάποιον άλλον. Δεν είσαι ευαίσθητη πια… ή μάλλον, ποτέ δεν ήσουν. Εκείνοι σε έκαναν.

Κοιτάζω τον τρόπο που χορεύει το φως στο δέρμα μου για λίγο ακόμα… Απολαμβάνω το διαμαντένιο του λαμπύρισμα. Με κάνει να νιώθω πως έχω τον έλεγχο του εαυτού μου. Έχω τον έλεγχο να βαφτίσω τον εαυτό μου όπως θέλω εγώ, κι επιλέγω να είμαι “Δυνατή”. Δεν πειράζει άμα υπάρχουν άνθρωποι που φοβούνται αυτή τη δύναμη, αυτή την ανεξαρτησία μου. Δεν αντέχουν όλοι τις πριγκίπισσες που αστράφτουν αυτοπεποίθηση.

Θέλει ο κόσμος τις γυάλινες πριγκίπισσες, τις καλλιεργεί. Δεν θα του κάνω τη χάρη· όχι πια.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s